Hiç tanımadığım yüzler oynuyor bu düşün baş rollerinde…İsmini bile duymadığım bir kent büyüyor içimde…Aşk firavunlarının kenti…Sol yanımda sakladığım son yalnızlıklarımı çalmak istiyorlar benden gözlerine aşk pusmuş firavunlar…Kaçıyorum…Ama sadece Yalnızlığımı öldürüyorum iki durak arası gelgitlerle…"Tanrım" diyorum…"Bu kentte neden bu kadar çok durak var?" Bütün yalnızlıklarım tükeniyor birer birer…Her durakta gözlerime aynalar batıyor…Kör oluyorum önce…Sonra birden gözlerimi görüyorum aynalarda…Gözlerim kimsesiz bir kenti hapsetmiş kan kokan siyahına…Bu düş ne zaman bitecek?…El yordamıyla yürüyorum hiç tanımadığım sokaklarda…Birkaç adım susuyorum…Sonra…Sonra bir adım daha düşüyorum hayata,bir ayrılığı daha yüklenerek…Her adımda bir ben yitiriyorum…Ve sonra…Son durağa geliyorum elimde kalan son benle…Buğulu gözlerle okuyorum yazanları…"SON DURAK ÖLÜM…YOLCU KALMASIN…!"…